W dniu 28.09.2026r odbyła się w Centrum Kultury w Błoniu konferencja poświęcona tematyce odporności psychicznej dzieci i młodzieży pt: ”Kryzysy psychiczne dzieci i młodzieży”.
Konferencja była zorganizowana przez Zespół Poradni Psychologiczno – Pedagogicznych Powiatu Warszawskiego Zachodniego, adresatami byli pracownicy oświaty oraz rodzice dzieci w wieku szkolnym.
Kryzysy psychiczne nieodłącznie łączą się z często trudnymi dla nas słowami: stres i trauma.
Słowo stres najczęściej jest tłumaczone jako „presja” lub „napięcie”.
Trauma, słowo pochodzenia greckiego oznacza – RANA.
Między stresem a traumą wyróżniamy trzy podstawowe różnice: czas trwania, intensywność i odczucia w trakcie zdarzenia oraz po nim.
Stres może być, krótki lub długi(ostry lub przewlekły). Z kolei traumy często trwają krótko, a przynajmniej tak je pamiętamy.
Każdy człowiek inaczej reaguje na istotne wydarzenia w swoim życiu. Różnie te wynikają z tego, że każdy z nas ma inny temperament, charakter, osobowość, inne doświadczenia oraz inne zaplecze w postaci bliskich osób. Dlatego u każdego z nas ta sama sytuacja może wywołać inną reakcję. Co dla jednego będzie bardzo trudnym, stresującym doświadczeniem inny przyjmie raczej jak kolejne życiowe wyzwanie.
Tak czy inaczej każdy z nas może starać się „wyćwiczyć” lub „podnieść” odporność na stres lub trudne doświadczenia. Bardzo pomocne są codzienne rytuały – dają poczucie bezpieczeństwa, ćwiczenia fizyczne, przebywanie na łonie natury, spacery po lesie, paku, polach, ćwiczenie technik oddechowych, ćwiczenie uważności – wyciszają i uspokajają centralny układ nerwowy. Zdrowe odżywianie i higiena snu – dbają o ciało a przecież: ”W zdrowy ciele zdrowy duch”.
Najlepszym jednak zapleczem, „ochroną” przed trudnymi, stresującymi sytuacjami, które każdy napotyka w swoim życiu jest bezpieczna, baza – ciepła, kochająca, wspierająca rodzina. W której rodzice wyznaczają bezpieczne zasady i granice. W której jest przyzwolenie na niedoskonałości, popełnianie błędów, oraz wyciąganie wniosków na przyszłość. W której dziecko uczy się empatii, otwartości na drugiego człowieka, w której uczy się mówić: „przepraszam” i takie „przepraszam” słyszy. W której jest miejsce nie na ocenę i krytykę ale dawanie wsparcia, by po porażce dnia codziennego móc się bezpiecznie „podnieść”. Z rodziny dziecko powinno wynieść przykład jak przekuwać codzienne drobne porażki w naukę i budowanie siebie oraz wyznaczanie własnej drogi. To z rodziny dziecko przecież czerpie wzorce, naśladując rodziców- osoby mu najbliższe. Z domu wynosi wartości, którymi na co dzień kierują się jego rodzice.
Pamiętajmy, że to z tymi wartościami dziecko później pójdzie w świat.
pedagog, Agata Mroczkowska
