W dniu 16.10.2026r w Babicach Starych odbyła się konferencja pt: „Emocje rodziców, emocje dzieci – niewidzialna więź”.

Prelegentami tego dnia byli:

Mikołaj Fox: „Po co dziecku ojciec, po co ojcu dziecko”

Anna Saramowicz: ”Historia zapisana w relacji, czyli o trans generacyjnym przekazie wzorców relacyjnych”.

Magdalena Muracka- Tylko: „Niewidzialna sieć bezpieczeństwa. Skuteczna regulacja emocji i wspieranie dzieci w kryzysach rodzinnych z perspektywy DBT”.

Wszyscy prelegenci podkreślali rolę świadomego rodzicielstwa oraz przekazywania wzorców, „matryc zachowania”. Polskie przysłowie ludowe: ”Niedaleko pada jabłko od jabłoni”, jest tak naprawdę bardzo krótkim podsumowaniem wysłuchanych przeze mnie tego dnia wykładów. Dziecko w domu uczy się jak być dorosłym, to dom uczy dziecko stawiania granic oraz pokazuje wzorce zachowań, to z domu dziecko wynosi szacunek do innych, kulturę osobistą, sposób zachowania. To rodzice uczą dziecko jak stawiać granice oraz budować dobre, zdrowe relacje oparte na szacunku i empatii. Taka nauka to nie wykłady, tylko pokazywanie przykładu swoim postępowaniem. Dziecko uczy się poprzez naśladowanie. Zakazy i nakazy nie przynoszą takiego efektu wychowawczego jak okazywanie dziecku miłości, zrozumienia ale też stawiania granic. To nie dawanie dóbr materialnych sprawia dziecku najwięcej radości tylko dawanie dziecku czasu i prawdziwego zainteresowania. To co możemy dziecku dać najcenniejszego to swoje prawdziwe zainteresowanie, czas, rozmowę- tak tworzy się relację na całe życie. Relacja, którą dziecko poniesie w świat a potem odwzoruje w swojej rodzinie, przekaże swoim dzieciom, jako prawidłowy przekaz pokoleniowy, „dobrą matrycę” zachowań. Dzieje się to wszystko w bliskości, bez telefonu, Internetu, mediów. Musi dojść do prawdziwego spotkania, opartego na miłości i bliskości: Rodzic – Dziecko. I to zawsze Rodzic jest przewodnikiem, wsparciem, przykładem….

pedagog, Agata Mroczkowska